Vagueness impedes me
Skepticism tries to foil me
This would be the end.
Soaring goals he makes,
High ambitions he creates.
Dreams remained as dreams…
Tormented Existence
Boundless sufferings,
Averted triumph and joy,
Who am I to blame?
A moment of confusion
Cherry V. Tubes
It’s Wednesday morning. The sky is not stopping to pour heavy rains starting last night. I’m not planning to get up my bed yet until I heard my phone beeps. With my eyes still closed, I searched for it beside my pillow to find out who owns that kind heart that disturbed my sleep.
“Des, m dcyded..i rily don’t hav any choice bt 2 do dis..”
That message was enough to wake up all my sleeping senses. It was from my best friend, Kaye. After reading her text message, I finally get up my bed, took a bath, dressed up and went outside for some walk even if it’s still raining.
Actually, I’m not going anywhere. I just want to walk and think of how can I help Kaye.
Kaye and I were best friends since our elementary days. She was used of telling all her problems to me. And so do I to her. In all times, we see to it to help each other in every means we can. But not this time. I really can’t think of anything to help her now. Well, actually, I do have some suggestions in mind which I’ve already told her a week ago. But she seems not to like my ideas. I know the reason; she’s too scared and at lost.
I myself is at lost and feel anxious for her. This predicament is really the worse of all. Both of us don’t know what to do until her boy friend suggested something that I greatly disagreed. My faith can’t allow my best friend to commit that kind of peccadillo. But do we have a choice?
I continued walking until I noticed that I had gone too far. I look around me to see where am I now. To my surprise, I found myself standing at the door of an adoration chapel.
“Will I get in or not?” I asked myself.
I chose not to get in; instead, I just sit down on a nearby bench. My mind is still confused until I saw a picture of Jesus Christ on one of the bulletins outside the chapel. His hands were stretched forward as if offering something; and on it was a baby lying innocently. I read the words below the picture.
“This is a child, not a choice…”
That ad made me hurried to Kaye’s house. I must stop her to do what she’s planning before its too late.
Tinig Sa Karimlan
Ni Cherry V. Tubes
Nagsusumigaw na tinig,
Ako’y pakinggan mo.
Ang puso ko’y sawa na,
Sa mga pasakit na ito.
Hindi ko na ibig
Na muli pa ay maipagkanulo,
Nitong aking mga bibig
Na tanging ngalan mo lamang ang sinasambit.
Sa tuwina ay aking ninanais,
Na ang tinig mo ay marinig.
Pagka’t bawat mong kataga’y
Mga musika sa aking pandinig.
Subalit ano ang marapat kong gawin?
Gayong angkin mong tinig
Ay lubhang napakailap sa akin.
Magagawa ko bang sikilin,
Itong aking damdamin?
Saan ko nga ba hahanapin,
Mga tinig mong nagbibigay galak sa akin?
Kailangan ko pa bang tunguhin,
Ang mapanagnib na daanin?
O patuloy ko na lamang bang hihintayin,
Ang pagsapit ng takip-silim?
Ni Cherry V. Tubes
Ang tagumpay ay para sa lahat
Ng taong walang tigil sa pangangarap…
Ilang ulit mang madapa,
Ilang ulit mang mabigo,
Patuloy pa ring tatayo
Upang ang mithii’y matamo.
Ang tagumpay ay para sa lahat
Ng estudyanteng may pangarap…
Tambak man ang takdang aralin
At magkaro’n ng mababang marka,
Isip ay patuloy na lilinangin
Upang diplomang inaasam ay makuha.
Ang tagumpay ay para sa lahat
Ng mga magulang na puno ng pangarap…
Sunud-sunod man ang problema,
Mabaon man sa pagkakautang,
Patuloy pa ring magsusumikap,
Alang-alang sa kanilang mga anak.
Ang tagumpay ay para sa lahat
Ng pinunong maraming pangarap…
Ulanin man ng mga protesta
At batuhin ng mga paratang,
Patuloy pa ring maglilingkod,
Na may dangal at buong katapatan.
Ang tagumpay ay para sa lahat
Ng mga Pilipinong marunong mangarap…
Malugmok man sa kahirapan,
Dumanas man ng trahedya,
Patuloy pa ring lalaban,
Upang magandang bukas ay makamtan.
Pag-iisa
Cherry V. Tubes
Natapos na naman ang isang napakahabang araw. Nakakapagod at nakakasawa na rin. Paulit-ulit na lang ang mga nangyayari sa araw-araw. Tila ba ako’y nilalamon na ng aking sariling sistema. Gusto kong makawala. Nais kong kahit sandali ay makapagpahinga.
Uuwi na ba ako o hindi pa? Ah! Hindi na lang muna. Hahayaan ko munang dalhin ako ng aking mga paa sa lugar na may katahimikan. Sa isang lugar kung saan ang aking isip at diwa ay malayang makapaglalakbay at pansamantalang makakatakas mula sa nakakasawa kong sistema.
Ang parke. Sa parkeng ito ako madalas dalhin ng aking mga paa. Isang parkeng puno ng matatayog na puno, kulay berdeng damo at ilang mga upuang yari sa kahoy. Sa dulong bahagi nito ay matatagpuan ang isang makipot ngunit malalim na ilog. Kasing lalim marahil ng mga ala-alang nakatatak sa aking isipan. Ang tubig sa ilog na ito ay patuloy na umaagos, minsan tuloy ay naitatanong ko sa aking sarili, hindi kaya napapagod ang tubig sa ilog na ito sa kanyang tila walang katapusan sa pag-agos?
Isang upuan malapit sa ilog ang paborito kong puntahan. Medyo presko kasi sa gawing ito ng parke. Marahang umiihip ang hangin at nadarama ko ito sa aking mga pisngi. Waring bumubulong ito sa aking mga tainga at sinasabing, “ Sige, pumikit ka.. pumikit ka at ako ang bahalang umihip sa anumang bumabagabag sa iyong isipan. Paliliparin ko ang lahat ng mga iyan tulad ng pag-ihip ko sa saranggolang lumilipad sa kalangitan at nagpapasaya sa ilang musmos na bata. At tulad din naman ng tuyong dahong aking hinihipan upang humiwalay mula sa sanga ng puno at kasamang lumilipad ng saranggola sa kalangitan. “
Ngunit, bakit kaya hindi nangyayari ang ibinubulong sa akin ng hangin? Panandalian lamang kasing naglalaho ang mga bumabagabag sa aking isipan. Naglalaho lamang ang mga ito sa gitna ng santambak kong mga gawain. Pagkatapos ay muli ako nitong gagambalain tulad ng paggambala nito sa akin sa mga oras na ito. Parang multo mula sa mga eksena ng isang nakakatakot na pelikulang muling bumabalik sa akin ang mga alaala ng kahapon. Muli kong nadarama ang sakit, hinagpis, lungkot at pangungulila. Muli kong nadarama ang aking pag-iisa.
Maraming ulit ko nang sinubukang patawarin ang aking sarili at kalimutan ang pait ng nakaraan. Ngunit ang magpatawad lamang ang aking nagagawa at ang paglimot ay hindi. Lubhang napakahirap talaga kung ikaw mismo ang gumawa ng isang bagay na nagpapahirap sa iyong sarili. Ang tangi ko na lamang magagawa ay ang magsisi.. magsisi at humiling na
sana ay hindi ko nagawa ang bagay na iyon. Kung hindi sana’y hindi ko nadarama ngayon ang pait na dulot ng kahapon.
“Nagpapaka-tanga Ka Rin Ba?”
Cherry V. Tubes
“If love is blind, therefore lovers are foolish.” Narinig mo na ba iyang mga salitang iyan? Sang-ayon ka ba? Kasi ako, oo! Oo dahil totoo naman na kapag nagmahal tayo, handa nating gawin ang lahat para sa taong mahal natin. Masakit isipin di ba? Pero yan ang totoo e. Its one of the reality in life. Iyon bang tipong alam mo nang may mga pagkakamali o pagkukulang ang mahal mo, pero wala lang sa’yo. Deadma ka lang. O mas tamang sabihin na pinipilit mo lang na tanggapin sa loob mo kahit hindi na naman talaga katanggap-tangap at ang totoo ay nasasaktan ka na!
Sabi naman ng iba, sadyang ganyan daw talaga kapag nagmamahal ka. Minsan daw, mas masarap “magpaka-tanga”! Bakit?!? E kasi daw, mas maganda na iyong ganon kaysa mawala sa piling natin iyong mahal natin. Yun! Yun iyon e! Takot tayong mawalan. Natatakot tayong magising isang umaga na wala na sa piling natin yung mahal natin. Kung sabagay, may point sila. Kasi ako, naranasan ko na rin iyan e. Anong feeling?? Masakit na tipong okay lang! Okay lang kasi ang katwiran ko noon… “mahal ko e!”
Pero teka lang ha. Hanggang kelan ba kailangan “magpaka-tanga”?! Isn’t it time na magising na tayo sa katotohanan? Katotohanan na habang “nagpapaka-tanga” tayo, little by little, we are loosing our own self-respect. Oo nga at wala naming masama sa pagmamahal. Sino bang may sabing meron?! Pero alalahanin din natin na bago natin mahalin ang iba, dapat matutunan muna nating mahalin ang sarili natin. Paano ka nga naman mamahalin ng taong mahal mo kung ang sarili mo mismo ay hindi mo magawang mahalin hindi ba?
Hindi ko po sinasabing masamang “magpaka-tanga”. Okay lang iyan paminsan-minsan. Kasama sa paglaki iyan e! J What I’m trying to say is, minsan matuto rin
sana tayong imulat ang ating mga mata not only to see the things around us, but also to realize and understand what is really happening. Sabi nga, “If you heart gets broken by the person you love, let go of that person but not the love in your heart. Because someday, somehow, you’ll meet someone who is worthy of that love.”
Kaya ikaw na nakakabasa nito, may itatanong ako sa iyo. “Tanga” ka rin ba? Kung oo, its better to wake up now kapatid! Ano ang pipiliin mo, mawala ang taong mahal mo o mawala ang pagmamahal mo sa sarili mo? Huwag mong sabihing hindi mo kaya kapag wala siya! Sabi mo lang yan. Sinabi ko rin dati iyan e. kung nakaya ko at nakaya ng iba, hundred percent, I assure you…you can get over it too! Goodluck! J
<<I made this article almost three years ago..chacka q p mgsulat nito..hehe..pro it always makes me smile whenever I read this..>>
